Maandelijks archief: februari 2012

Kumpulan Pensionada

Hallo allemaal,

Na drie weken reizen eindelijk een dagje niksen en tijd om jullie te laten weten waar we zitten en wat we zoal hebben gedaan.
Allereerst hopen we dat het met iedereen in het koude Nederland goed gaat. Waar iedereen in Nederland in spanning zat of de Elfstedentocht door zou gaan, glijden wij zo ongeveer van onze stoel van de warmte. Maar het gaat ons bijzonder goed.

Onze reis begon voorspoedig. In A’dam konden we meteen mee al was het nog wel spannend want Theo kwam daar hoe langer hoe meer oud-collega’s tegen die ook mee wilden. Maar gelukkig waren er voor ons zelfs nog zes plaatsen vrij dus hadden we de ruimte. In Kuala Lumpur naar de counter van Air Asia waar we gelukkig ook meteen door konden vliegen naar Medan waar we om 21.15 u aankwamen. Muchlis en Lina stonden ons daar al op te wachten en binnen een kwartier waren we bij hun thuis waar een tafel gedekt was en vol stond met overheerlijk eten. Daarna naar bed. De volgende dag uitslapen en even de stad in. De volgende dag kwam Laury vanuit Bukittingi en regelde Muchlis met een vriend van hem dat die ons de volgende dag naar Tangkahan zou brengen. Het nodige voor drie dagen verblijf in de jungle meegenomen en vertrokken.
Eerst was de weg nog goed te rijden maar hoe verder we van Medan verwijderden des te slechter de weg. De laatste 1,5 uur was het asfalt op en moesten we al onze buik en rugspieren aanspannen om te voorkomen dat we er als een wrak uit zouden moeten kruipen. We gingen door grote diepe kuilen die vol water stonden en waarvan je niet kon zien hoe diep ze zijn. Soms over bruggen waarop de planken los lagen en waar verscheidene planken misten. Die hadden ze zeker nodig gehad voor brandhout. Soms ontbrak de brug en moesten we door de rivier. Eindelijk aangekomen in Tangkahan waar we met een vlot de rivier over moesten omdat de guesthouses aan de overkant zijn. We moesten hier een keuze maken uit enkele slechte, mufruikende guesthouses. De redelijkste gekozen die was pas gerenoveerd, waarvan het water in de wasbak nog niet was aangesloten en je het handvat al meteen van de deur aftrok.Maar wel mooi gelegen, boven de rivier. ’S Avonds om zes uur werd de aggregaat aangeslingerd voor de verlichting. Die zou om 23.00 uur weer uitgezet worden. Maar na uren wakker gelegen te hebben en de klok al de 24 was gepasseerd zijn we maar eens naar voren gelopen om te vragen of die pokkenherrie eens uit kon. Zoals we al vermoedden zaten ze met zijn allen televisie te kijken. Helaas, die film werd niet meer uitgekeken.

De volgende ochtend zijn we de snelstromende rivier overgestoken op zoek naar de waterval. We moesten elkaar goed vasthoudende want ofschoon het water niet hoger kwam dan onze knieën was de stroming erg sterk. Rondgewandeld in de omgeving, naar de wasplaats van de olifanten geweest. Verschillende soorten apen gezien en vanaf onze veranda spelende apen die vanuit de bomen in de rivier doken en zich daarna met de stroming lieten meedrijven. Verderop weer aan land gingen en opnieuw met hun spelletje begonnen. Na drie dagen dezelfde hobbelweg weer terug naar Medan. Bij de airport een ticket gekocht naar Bukkittingi en de volgende dag vertrokken, na eerst ‘s avonds nog gezellig uit eten te zijn geweest met de familie.

In Bukkit een paar dagen bij Laury en van daaruit van Padang naar Jakarta gevlogen. Hier liep alles ook weer op rolletjes. Even wachten op de bus naar het treinstation, daar aangekomen stond de trein al klaar naar Bandung en konden we meteen instappen. In Bandung aangekomen stond een oud mannetje te wachten die ons vroeg of we nog verder vervoer nodig hadden en of we hem daarvoor wilden charteren. Hij wees naar de overkant van de weg waar een rij met mooie auto’s klaarstond. Wij hebben een prijs met hem afgesproken en liepen met hem mee naar de overkant. Maar helaas, een beetje schuin achter de mooie auto’s stond een oud wrak die zag eruit als een gevlekte hyena. Geplamuurd met stopverf en vol met deuken. Maar ach, zielig toch dat oude mannetje, er zouden wel niet veel toeristen met hem mee willen dus daar gingen we dan. Hopelijk zou hij wel de bergen op kunnen. Het rammelde aan alle kanten en toen we door een kuil knalden schoot Ron met zijn kop tegen het plafond en zakte vervolgens door de stoel en zat op de bodem. Gelukkig zat die er nog in!
Een redelijk questhouse gevonden stonk wel muf en het was er erg vochtig maar dat heb je eenmaal in de bergen.
De volgende dag een wandeling gemaakt de bergen in met z’n theetuinen waar we van Theo uitleg kregen over de teelt en pluk van de thee. Hij is vroeger voorman op een theetuin geweest dus weet er alles van. Voor het eerst ook de theeplanten in bloei zien staan. Mooie zachtgele bloemen die heerlijk ruiken. In de namiddag waren we op tijd thuis voordat een tropische regenbui losbarsten. Deze duurde de hele avonds en we hadden geen zin om eruit te gaan om te eten. De jongens van het guesthouse hebben iets eenvoudigs voor ons te eten klaargemaakt. We hebben gezellig in de huiskamer gezeten waar we nog werden verwend met lekkere koffie en een grote schaal met krupuk. Theo en Ron zochten intussen op internet naar een logeeradres in Yogyakarta terwijl Riet en ik lekker met een boek op de bank lagen. De volgende dag vroeg zijn we vertrokken naar het treinstation van Bandung waar we met de trein naar Yogya zijn vertrokken. Deze treinreis duurt 8.5 uur maar je reist door een mooi landschap en er is van alles te zien. Er is ook een keuken aan boord dus je kunt de hele dag lekker eten en drinken bestellen. Als je wakker blijft tenminste wat voor Ron nogal moeilijk was want die had die ochtend inplaats van zijn medicijn een slaappil ingenomen.
Toen we in de trein stapten lag er bij onze zitplaats een pakketje onder de bank. Ik duwde er met mijn voet tegenaan maar er was geen beweging in te krijgen en dacht dat het iets was wat bij de trein hoorde. We gingen zitten en niet meer aan het pakketje gedacht. Maar Theo zat het niet lekker. Na enkele uren zat hij niet echt meer op zijn gemak en bij het volgende station ging hij het perron op en kwam de coupé weer in met een gevolg van militairen achter zich aan. Ze vroegen aan Theo waar de bom was. Algemene hilariteit in de coupé. Bom?? Het pakketje werd onderzocht maar bleek een stuk zwaar ijzer te zijn van iemand in de trein. Opluchting, lachen en Theo weer gerust. Had het dorpje ook weer een nieuwtje om rond te vertellen. Aankomst in Yogya na enkele guesthouses bekeken te hebben een mooi logeeradres gevonden. Het is een oude Kraton van de neef van de sultan van Yogya. Hier zijn we nu al enkele dagen. We zijn naar de batikwijk, zilverwijk en naar de Prambanan geweest. Toen we gisteravond uit het restaurant vertrokken draaide Riet zich plotseling om, liep Ron bijna omver en riep ‘mijn tas’! en rende ze terug naar het restaurant. Ik keek achterom en dacht nog, hoezo tas, die heb je op je rug hangen! En we hadden nog geen druppel alcohol gedronken. Het zal de warmte wel zijn!

Morgen vertrekken we naar Tawanmanggu een plaatsje in de bergen waar nog mooie tempels te zien zijn en watervallen.

Tot zover, groeten van ons. Één ons, twee ons, drie ons en vier ons.

Advertenties
Categorieën: Categorie Restaurant | 1 reactie

Blog op WordPress.com.